WWE 2K24 küçük bir değişiklikle büyük bir fark yaratıyor

. Oyun , 8 Mart’ta PS4, PS5, Xbox One, Xbox Series X/S ve PC için piyasaya sürülüyor.

WWE 2K serisi, son iki yıldır yaşadığı geri dönüş öyküsüyle dikkat çekiyor. 2019’da taban yapan seri, aceleye getirilmiş bir diğer giriş yerine seriyi güzelleştirmek için vakit ve efor harcadı. Bu efor, 2022 ve 2023 sürümleriyle ödüllendirildi ve seriyi, bilhassa AEW: Fight Forever üzere ortalama rakipleri geride bırakarak ringin hükümdarı olarak yine konumlandırdı.

Zirveye tırmanmak kuvvetli bir iştir, lakin doruğa ulaştığınızda savaş bitmez. Tepede kalmak kendi başına bir meydan okumadır. WWE 2K24’ün bu yıl başa çıkması gereken durum da bu, serinin yeni kazanılan popülerliğinden faydalanarak ivmeyi artırmak zorunda. 2K Games, sağlam bir temel üzerine daha fazla içerik ekleyerek seriyi güçlendirebilecek mi, yoksa yıllık yenilemenin getirdiği döngü mü serinin düşüşüne neden olacak?

Bu yıl Florida, Tampa’da WWE Royal Rumble’da oynadığım bir demo gösterisi, şampiyonluk saltanatının yakında sona ermeyeceğini gösteriyor. WWE 2K24, evvelki sürümlerinin üzerine inşa ederek temel güreş mekaniklerini sıkılaştırıyor ve daha fazla mod ekliyor. Lakin şimdiye kadarki en âlâ özelliği, imza MyShowcase modunu büsbütün kurtaran küçük bir değişiklik.

Sürpriz Yok

WWE 2K24, serinin son sürümünden hakikaten sapmıyor ve bu yeterli bir şey. WWE 2K23, güreşin temellerini eksiksiz bir halde çözerek maçları her zamankinden daha dramatik ve etkileyici hale getirdi. 2024 sürümü bunu yalnızca yavaşça ayarlıyor. En büyük yenilik, tekli dövüşler sırasında ortaya çıkabilen ve güreşçilerin bir düğmeyi basılı tutup hakikat anda bırakarak darbeleri takas ettiği yeni bir küçük oyun. Bu, bir oyuncu matın üzerine düşene kadar gidip geliyor. Kolay bir ekleme, lakin bir güreş maçının muhakkak dramını daha güzel yansıtıyor.

Başka büyük farklar varsa, çabucak fark edilmiyor. Buradaki dövüş ayarlamaları, 2K22 ve 2K23 ortasında gördüğümüzden daha az dikkat cazibeli hissediliyor. Birinci maçımda (Iyo Sky ve Rhea Ripley) kontrolörü alıp ikinci doğamış üzere dramatik, bilakis dönüşlerle dolu bir maç yapabildim. 2K Games’in bir istikrar noktasına ulaştığını ve bu yıl daha yeni içeriğe daha fazla odaklandığını hissediyorum. Bu, birkaç yeni maç tipini içeriyor. Oynadığım hiçbir şey, geçen yılki WarGames maçı kadar taze ve yaratıcı hissettirmese de, yeni dövüşler bunu daha tam bir simülatör üzere hissettiriyor.

Yeni modlar ortasında, güncellenmiş Backstage Brawl ve yesyeni Ambulance Match’ı denedim. Birincisi, geçen yılki hileli modun üzerine kıymetli bir düzgünleştirme, bana çok daha fazla hareket alanı sağlıyor. Bu sefer biraz daha fazla bir arena üzere hissediyor, küçük bir setten fazla. Ek çok oyunculu seçenekler de yardımcı oluyor, dört oyunculu arbedeler gereğince kaotik hissediyor.

Ambulance Match’te biraz daha zorlandım. Konsept kolay: Olağan bir “Diskalifiyesiz” maç, fakat rakibimi bir ambulansın ardına atıp kapıları kapatarak yalnızca kazanabilirim. Hoş bir dramatik dokunuş olarak, iki art kapıdan birini kapatmaya çalıştığımda rakibimle bir düğme basma küçük oyununda baş başa geliyoruz. Bu savaşı kazandıklarında, gerçek maçta olduğu üzere dramatik bir formda arttan fırlayıp çıkıyorlar. Buradaki tek sorun, kazanmak için oyuncuların bir rakibi nasıl kaldıracağını bilmeleri gerektiği; menülerde açıklanmayan karmaşık bir giriş dizisi gerektiriyor. Serinin veteranları sorun yaşamayacak, lakin eminim ki casual oyuncular başlarını karıştıracak.

Bulduğum tek sıkıntılar, oyuncular için hakikaten bir sürpriz olmamalı. Bilgisayar kontrollü karakterler hala her zamanki üzere tuhaf, orta sıra hiçbir şey yapmadan duruyor yahut tuhaf bir animasyon döngüsüne takılıyor. Çoklu adam maçları da biraz düşünceli olmaya devam ediyor; test ettiğim sekiz kişilik maç, pinler daima olarak bozulduğu için bir ebediyet sürdü. Bu modlarda güreşçilerin biraz daha uzun müddet sersemlemiş yahut hareketsiz kaldığı hissediliyor, fakat bu benim hayalim olabilir.

Sonuç olarak, WWE 2K24 pek çok sürpriz sunmuyor, mümkün olduğunca stabil temeline yakın duruyor. Ve bunu olumsuz bir biçimde söylemiyorum: Bu, kendisinin en düzgün versiyonu olmasını sağlayacak.

Showcase’i Düzeltmek

Tanıdık güreş sistemiyle yine tanışırken eğlenceli vakit geçirdim, lakin küçük bir değişiklik beni sevince boğdu. Son iki yıldır, serinin imza MyShowcase modu beni çıldırtıyordu. Oyuncuların ikonik maçları tekrar yaratıp gerçek imajlarla harmanlanan oynanabilir belgesel konseptini sevdim. Ne yazık ki, bunu oyunculara ringde makul vazifeler vererek ve bunları nasıl yapacaklarını söylemeyerek başardı. Her yıl, İrlandalı Kırbaç’ı nasıl yapacağımı anlamaya çalışırken vaktimin yarısını menülerde geçiriyordum.

Dileklerim kabul oldu: MyShowcase, maksat açıklamalarının yanında ekran üzerinde düğme komutlarını gösteriyor. Bu küçük üzere görünebilir, lakin bu modu ne kadar değiştirdiğini tabir edemem. Birinci kere, Rhea Ripley ve Charlotte Flair’ın eksiksiz Wrestlemania 39 müsabakasını yine yaratırken modda büsbütün kesintisiz bir maç oynadım. Bu küçük sürtüşme gittiğinde, maça büsbütün dalabildim ve bu iki bayanın anlattığı kıssayı daha yeterli takdir edebildim.

Bu değişiklik, bu yılki Showcase’in şimdiye kadarki en yeterlisi olacağı tam vaktinde geldi. Dahiyane dönüş, oyuncuların klasik Wrestlemania maçları listesini yine yaratması. Bu, oyuncuların tek bir karaktere sıkışıp kalmaması manasına geliyor; bunun yerine, WWE tarihinden geniş bir takımdan karakterleri denetim ediyorlar. Bir maçta, Wrestlemania 5’in ekranı kaplayan taneli bir filtre ile Rick Rude olarak Ultimate Warrior’a karşı uğraş ettim. Bir başkası, Roman Reigns olarak Cody Rhodes’un hayallerini ezip geçtim. Denediğim her maç, bir güreş maçının ring psikolojisi aracılığıyla anlatabileceği farklı öyküleri vurguladı.

Geliştirme takımının hala otantikliğe bu kadar bağlı olması yardımcı oluyor. Randy Orton üzere güreşçiler gerçek karşılıklarına tıpatıp benziyor ve LA Knight’ın girişi kusursuz. Lakin bunu yalnızca benden duymayın: WWE Bayanlar Dünya Şampiyonu Rhea Ripley’den direkt dinleyin, kendisi ön izleme etkinliğinde oyunu kendisi için gördüğünde biraz şaşırmış üzere görünüyordu.

“Yo! Az evvel Wrestlemania 39 teşebbüsü izledim,” diyor Ripley Digital Trends’a. “O kadar yerinde ki! Küçük göz kırpma hareketlerimden tutun, her şeyi yakalamış. Tüm yürüyüşüm, tüm kişiliğim, yaramazlığım, yüzüm, ekipmanım – her şey inanılmaz derecede yerindeydi. Biraz korkutucu fakat birebir vakitte çok havalıydı!”

Rhea Ripley, WWE 2K24’te bir rampadan yürüyor. 2K Oyunları bana katılıyor (Ripley kadar korkutucu biriyle tartışmayı göze alamam). Aktüel yıldızlar üzere Ripley, 2K24’te, gerçek manzaralarının oyun imgeleriyle pürüzsüz bir halde harmanlandığını ve nüanslarını kaybetmediklerini izlerken parlıyor. Tahminen de temel güreş oynanışında istikrar noktasına ulaşmanın yararı budur. Temel ayarlarla vakit harcamak yerine, geliştirme grubu vaktini öbür yerlerde vidaları sıkmakla geçirebiliyor. Yeni modlar, daha ayrıntılı güreşçiler ve MyShowcase’deki üzere küçük yaratıcı kararlar, ısıyı biraz daha artırıyor.

MyGM ve MyFaction üzere modların geçen yıl daima güzelleşmeler gördüğünü umuyorum. Bu kademeli güzelleşmenin yararları, WWE 2K24 demo boyunca hakikaten gösterildi, şayet daha fazlasını görmek için çok şey varsa bile. Yıllık bir geliştirme takımının, tüm vaktini yanılgıları düzeltmek yahut öfkeli hayranları geri kazanmak için tez etmek yerine ne yapabileceği inanılmaz değil mi?

WWE 2K24, 8 Mart’ta PS4, PS5, Xbox One, Xbox Series X/S ve PC için piyasaya sürülüyor.

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir