Recep Tayyip Erdoğan kimdir Biyografisi

0

Acemi Dergi Okurları, bu makalemizde  sizlere Recep Tayyip Erdoğan Kimdir?, Recep Tayyip Erdoğan nereli?, Recep Tayyip Erdoğan kaç yaşında?, Recep Tayyip Erdoğan nerede oturuyor?, Recep Tayyip Erdoğan evi nerede? , Recep Tayyip Erdoğan Evli mi? , Recep Tayyip Erdoğan hangi Burç’u ne? Recep Tayyip Erdoğan Sevgilisi kim ? , Recep Tayyip Erdoğan Telefon numarası , Recep Tayyip Erdoğan twitter hesabı, Recep Tayyip Erdoğan ne iş yapıyor ,Recep Tayyip Erdoğan instagram hesabı gibi Recep Tayyip Erdoğan ile ilgili geniş bir şekilde bilgileri siz kıymetli okurlarımıza vererek Recep Tayyip Erdoğan ile ilgili birden çok bilgiyi sizlere aktaracağız.


Ülkesine duyduğu aşkla gönülleri fetheden,gençliğinde atıldığı siyasette sağlam adımlarla Cumhurbaşkanlığına yükselen ve halkın seçtiği birinci Lider Uzun Adam, Recep Tayyip Erdoğan’ın hayat öyküsüdür.

Birinci gençlik yıllarında toplumsal hayat ve siyasetle iç içe bir hayat sürdüren Erdoğan, sanki o vakitler, bir gün REİS diye anılacağını, bu türlü sevileceğini hayal edebiliyor muydu?

İnsan ne çok hayal kurup vazgeçiyor. İşte vazgeçmeden, bir şeye tutkuya bağlanmak bu türlü bir şeydi. Sonunda daima gülüş, daima muvaffakiyet getiriyordu. Bir gün koskoca bir ülkenin sorumluluğunu almak, koskoca bir tarihin yükünü sırtlanmak büyük, çok büyük bir hayaldi şüphesiz. Gençliğinde durup birine anlatmaya kalksan insanların sana gülmeden edemeyeceği kadar büyük.

Demek ki bazen sessiz hayaller kurmak gerekiyordu. İşte bu biyografi, Erdoğan’ın çocukluktan bu yana kaybettiklerinin; lakin en çok kazandıklarının ve elbette kazandırdıklarının öyküsüydü. Zira O, sessiz hayaller kurup, sağlam adımlar atmayı bilmişti…

Bugün 26 Şubat! Erdoğan’ın doğum günü. Cumhurbaşkanımız 65 yaşında. Kutlu olsun!

Çocukluğu

Recep Tayyip, 26 Şubat 1954’te İstanbul’un Beyoğlu ilçesi Kasımpaşa semtinde Tenzile Hanım ve Ahmet Bey’in oğlu olarak dünyaya geldiğinde, ailesi ona “Recep Tayyip Erdoğan” ismini verdi. Recep ismini doğduğu gün Hicrî takvime nazaran Recep ayına denk geldiğinden, Tayyip’i ise, dedesinin ismi olduğundan tercih etmişlerdi.

Babası Ahmet Beyefendi, “Bakatalı Tayyip” olarak anılan Tayyip Efendi’nin oğluydu.

Tenzile Hanım, Ahmet Bey’in ikinci evliliğiydi. Birinci evliliğini Güneysu’dayken Havuli Hanım ile yapmıştı. Bu evlilikten Mehmet ve Hasan ismini verdikleri iki çocukları olmuştu. Ahmet Beyefendi İstanbul’da Şirket-i Hayriye’ye kıyı kaptanı olarak girdi. Hanuli Hanım ile evlilikleri sona ermişti. Burada Tenzile Hanım ile tanıştılar. Ve Ahmet Beyefendi 2. evliliğini Tenzile Hanım ile yaptı. Bu evlilikten Recep Tayyip, Mustafa ve Vesile dünyaya geldi.

Recep Tayyip, sakin ve yeri gelip yokluğu hissettiği bir çocukluk geçirdi. “Reis Kaptan” lakabıyla anılan babası Ahmet Bey’in çocukluğundan gençliğinde karakteri üzerindeki tesiri yadsınamazdı. En çok tatil günlerinde babasının kendisini motorla, Galata ve Tophane’de gezdirdiği vakitleri seviyordu. Babasını en yeterli bu seyahatlerde gözlemliyor, sert mizacının altındaki sevilesi adamı fark ediyordu.

Çok asabiydi nitekim Ahmet Beyefendi. Ve natürel bu asabiyetinin yanında çok da disiplinliydi. İşte Recep Tayyip’i babasına benzeten de bu yanıydı. Özünde asabi yanından korksa da, bu endişe o tatlı baba korkularındandı.

Yamalı ayakkabılarla okul yolu

Recep Tayyip, okul hayatına Kasımpaşa’da başladı. Piyale Paşa İlköğretim Okulu’na kaydolmuştu. Okul meskenlerine yakın değildi. Annesi, onları her gün okula götüremiyordu. Yaz kış demeden, yarım saatlik yolu yamalı ayakkabılarla gidip geliyorlardı.

Durumları pek uygun değildi işte. Her çocuk karınca kararınca bir işin ucundan tutup konuta para getirmeye bakardı. Recep Tayyip de annesinin içini suyla doldurduğu bakraçlara buz koyar, mahallelerindeki futbol alanında soğuk su ve simit satardı. Yatılı okul vakitleri geldiğinde de, babasından aldığı harçlıklar kitap masrafına yetmediğinde kartpostal satacaktı… Yazları ise, Rize’ye masraflar; çay ve fındık toplarlardı.

Küçük şeylerle keyifli olmayı öğrenmiş koca yürekli çocuklardı onlar. Sokakta oyun oynayacak, kendi oyunlarını kuracak kadar da şanslılardı. İlkokulda teneffüs saatini iple çekerler, kağıtları buruştura buruştura bir ortaya getirip top yaparlardı. E haliyle birkaç oyundan sonra güzelim ayakkabılar delik deşik, yamaya gönderilir; okul yolunda yamalı ayaklarla bir kısır döngü başlardı.

Hayatının dönüm noktası

Recep Tayyip, 5. Sınıfta hayatının dönüm noktasını yaşadı. O gün, İmam Hatip, onların da hayatına girdi. Okul müdürü, “namaz” konusunu işliyordu. Derste “Kim namaz kılacak?” diye sorduğunda Recep Tayyip parmağını kaldırdı. İhsan Hoca, öğrencisinin namazını izledi. Çok geçmeden babası Reis Bey’i okula davet etti. Ona: “Biz Tayyip’i İmam Hatip okuluna gönderelim” diye fikrini bir çırpıda belirtiverdi. Recep’in bahtı işte o gün değişti tahminen de. Babası, biraz duraksadı ve “Nasıl takdir ederseniz” dedi. Recep, Piyale Paşa İlkokulu’ndan 1965’te mezun oldu.

Bu nasıl düşündüğüne, nereden baktığına nazaran değişen bir yazgı noktasıydı. Zira Recep Tayyip, o periyotta imam hatip mezunu olmanın, ülke içinde üniversite kapılarının kapalı olduğu manasına geldiğini bilmiyordu şimdi. Yatılı okuduğu Fatih’teki İstanbul İmam Hatip Lisesi’nden 1973’te mezun oldu. Kendi tabiriyle bir gayretin içinde olduğu vakitlerdi. Üniversite konusunda yaşadığı kısıtlamalar sebebiyle liseyi bitirmek için dışarıdan bitirme imtihanlarına girdi ve fark olarak gösterilen dersleri verdi. Uğraştan sağ çıkıp geleceğe yüzünü dönebildi ve Ekim 1973’te Eyüp Lisesi’nden mezun olup ikinci bir lise diploması aldı. Tıpkı yıl İstanbul İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi’ne bağlı Aksaray İktisadi ve Ticari Yüksekokulu’na girdi.

1977-1978 devrinde Akademi bünyesindeki yüksekokullar İstanbul İktisadi ve Ticari İlimler Akademisi Ticari Bilimler Fakültesi ismi altında birleştirildi. Recep Tayyip de, Şubat 1981’de mezun oldu. Kurum Temmuz 1982’de kurulan Marmara Üniversitesi’ne bağlandı. Diplomasında ismi geçen kurum ise, Marmara Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi oldu.

Yıllar sonra dönüp bu günlere baktığındaysa en çok toplumsal birisi oluşunu takdir edecek ve “İyi ki yapmışım” diyecekti. Çocukluğundan beridir asla asosyal biri  olmamıştı. Siyaseti takip etmeye erkenden başlamıştı. Bilhassa ortaöğretim boyunca yaşadığı süreç, geleceğini şekillendiren birinci vakitlerdi; en bedelli safir taşlarından örülmüş zamanlar…

O denli ki yıllar sonra bir röportajı sırasında şunu diyecekti: “O periyotlar olmamış olsaydı, bunlar olmazdı. O toplumsal hayat beni daha sonra siyasete taşıdı. Siyasette de ondan sonrası devam etti”.

Futbol merakı

Arkadaşları ortasında en çok o severdi top oynamayı. Teneffüs ortasında yapılacak 10 dakikalık maçın lezzetini dahi tam tadabilmek için o kağıttan topları kendisi yapardı çocukken; topa birinci ayak vuran o olurdu…

Kağıt topların peşinden koşarken, bayramlarda seyranlarda biriktirdiği harçlıklardan bir top almanın sevincinde, mahallede top koşturdu. Sonra mahalle ekibi derken, birinci transferini amatör kümede yaşadı. Bu transferin fiyatı 500 liraydı. Recep Tayyip, bir yandan seviniyor, tahminen bir yandan da futbol alanında ne kadar su, simit satsa bu parayı kazanırdı, onu hesap etmeye çalışıyordu.

Onun futboldan asıl karı para değildi aslında. Tabirlerin manasını vakitle kavrayacak olsa da, kolektif düşünmeyi ve dayanışmayı öğrenmişti. Üstelik kelamlık manalarının karşılığı olması yanında, bunu nitekim hissederek öğrenmişti.

Temmuz 1974’te İETT’de süreksiz emekçi statüsüyle işe başladığında da kurumun futbol grubunda top koşturmaya devam etti. 18 Haziran 1981’de misyonundan istifa etti. Buradan sonra bir mühlet de amatör gruplardan biri olan Kasımpaşa Erokspor’da oynadı.

(Solda Emine Erdoğan, sağda Tenzile Erdoğan ve kucağında da birinci oğul Ahmet Burak – Asker ziyareti sırasında)

Siyasi mesleğine başlarken

Recep Tayyip, siyasi mesleğine epey erken başlamıştı. Birinci adımı lise yıllarında “Milli Türk Talebe Birliği”ne girerek attı. 1975’te, üniversitedeyken daha resmi bir adım daha attı ve Ulusal Selamet Partisi’nin Gençlik Kolu Başkanlığı’na; 1976’da ise, İstanbul Vilayet Gençlik Kolları Başkanlığı’na seçildi. Bu misyonu, MSP, 12 Eylül Darbesi sonrasında kapatılana kadar devam etti.

1982’de askerlik misyonu için siyasete orta verdi. Acemi birliğinde geçen 4 aylık süreçte Tuzla Yedek Subay Piyade Okulu’ndaydı. Usta birliği periyodunda ise, İstanbul Kağıthane’deki 3. Kolordu 6. Piyade Tümeni 77. Piyade Alayı Karagâh Servis Bölüğü’nde kantinlerin yönetiminden sorumluydu. Bu vazife sırasında su, simit sattığı vakitler ne sıklıkla düşüyordu sanki hatırına…

Siyaset, damarlarında akan kandan farksızdı artık, kendini oraya ilişkin hissediyordu. Askerliği biter bitmez kaldığı yerden devam etti; daha da ilerleyecekti. Dönüşü 19 Haziran 1983’te kurulan Refah Partisi’ne katılarak yaptı. 1984’te de Beyoğlu İlçe Lideri oldu. 1985’te düzenlenen kongrede, “Merkez Karar ve Yürütme Şurası Üyesi” seçildi ve tıpkı yıl partinin İstanbul Vilayet Başkanlığı’na getirildi.

20 Ekim 1991’de yapılan genel seçimlerde Refah Partisi, Milliyetçi Çalışma Partisi ve Islahatçı Demokrasi Partisi ile ittifak yaptı. Erdoğan da, Refah Partisi’nin İstanbul 6. Bölge 1. sıradan adayı olarak seçimlere katıldı. Refah, İstanbul’dan yüzde 16,73 oy aldı.

Erdoğan, 19. Periyot Milletvekili olarak TBMM’ye girmişti. Birinci sefer gerçekleşen bir uygulama vardı. Seçmenler, parti milletvekillerini sıralamaya bakmadan tercih edebiliyordu. Bu tercihli oy sisteminde seçmenler, tercihini ikinci sıradaki aday Mustafa Baş’tan yana kullandı. Erdoğan için sandıktan çıkan oy 9 binken, Baş için 13 bindi. Sonuçlar açıklandıktan birkaç gün sonra da Erdoğan’ın milletvekilliği Mustafa Baş’a geçti.

Erdoğan evlendi

Erdoğan, 4 Temmuz 1978’te bir konferans verdi. Emine Gülbaran ile de işte bu konferans sırasında tanıştı. Bu adam, bir gün ülkede Lider olacaktı. Emine Hanım, o gün ileride Türkiye’nin “First Lady”si olacağından habersiz, Erdoğan’ın ışığına kapıldı.

Karşılıklı yansıyan bu ışık, onlara bir evlilik ve 4 evlat getirdi. Kızlarına Esra ve Sümeyye; oğullarına ise, Ahmet Burak ve Necmeddin Bilal isimlerini verdiler.

Erdoğan tutuklandı

Erdoğan, 28 Aralık 1986’da yapılan Milletvekili orta seçimlerinde Refah Partisi İstanbul adayı olarak gösterildi; lakin seçilemedi. 26 Mart 1989’da ise, Beyoğlu Belediye Lideri adayıydı. Yüzde 22,83 oranında oy alsa da kâfi olmadı. Toplumsal Demokrat Halkçı Parti adayı Hüseyin Aslan’ın oy oranı, yüzde 29,29’du.

Erdoğan, sonuç birleştirme tutanaklarında usulsüzlük olduğu gerekçesiyle sonuçlara itiraz etti. Lakin İlçe Seçim Heyeti Lideri 2. Asliye Ceza Mahkemesi Hakimi Nazmi Özcan da kendisine hakaret ettiği gerekçesiyle Erdoğan’ı mahkemeye verdi; 18 aydan 2 yıla kadar mahpus istemiyle yargılanacaktı.

Dava, Beyoğlu 1. Asliye Ceza Mahkemesi’nde görüldü; ancak Erdoğan duruşmaya katılmadı. Hal bu türlü olunca mahkeme, hakkında gıyabi tutuklama kararı verdi. Erdoğan, bir ay sonra 27 Nisan günü tutuklandı. Bir hafta Bayrampaşa Cezaevi’nde kaldıktan sonra kefaletle özgür kaldı.

Mahkeme ise, kendisine hakime hakaret kabahatinden 6 ay mahpus ve 20 bin lira para cezası vermişti. Lakin TCK’nin 72. Hususu uyarınca mahpus cezası tecil edildi ve  para cezasına çevrildi.

İstanbul Büyükşehir Belediye Lideri Erdoğan

Refah Partisi, 27 Mart 1994 lokal seçimlerinde İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı adaylığı için Recep Tayyip Erdoğan, Ali Coşkun, Temel Karamollaoğlu, Veysel Eroğlu ve Nevzat Yalçıntaş için kamuoyu araştırması yaptırıyordu.

15 Ocak 1994’te partinin lideri Necmettin Erbakan, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığına aday ismin Erdoğan olacağını açıkladı. Seçim sonuçları Recep Tayyip Erdoğan’ın İstanbul Büyükşehir Belediyesi Lideri olduğunu gösteriyordu.

Erdoğan, Başkanlık devrinde, 4 milyar dolarlık bir yatırıma imza attı; trafik ve ulaşım meselesine karşı 50’den fazla köprü ve etraf yolu inşa edildi.

Erdoğan’ın mahpusa girme süreci

Tarih 6 Aralık 1997’yi gösteriyordu. Erdoğan, Siirt’te düzenlenen bir açık hava toplantısında yaptığı konuşma sırasında Ziya Gökalp’in, 1912’de, Balkan Savaşı’ndaki Türk askerleri için yazdığı “Asker Duası” şiirinden bir dörtlük okudu. Bu dörtlük şöyleydi;

“Minareler süngü, kubbeler miğfer

Mescitler kışlamız, müminler asker

Bu ilahi ordu dinimi bekler

Allah-u Ekber, Allah-u Ekber”.

Erdoğan, okuduğu bu dörtlüğün, bu haliyle Ziya Gökalp’e ilişkin olduğunu lisana getirmiş ve şu açıklamada bulunmuştu: “Konuşmamın bütünü incelendiğinde ulusal birlik ve beraberlik bildirisi verildiği görülür”.

Erdoğan’ın konuşmasıyla ilgili bir inceleme başlatıldı. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Vural Savaş, Erdoğan’ın yaptığı konuşmanın manzaralarını inceledi. Görüşlerini, Refah Partisi’nin kapatılması istemiyle açılan davanın görüşüldüğü Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’na iletti.

Diyarbakır Devlet Güvenlik Mahkemesi Başsavcılığı, Erdoğan hakkında yürütülen “Türk Ceza Kanunu’nun 312/2 unsuru uyarınca “Halkı din ve ırk farkı gözeterek, kin ve düşmanlığa açıkça tahrik etmek” suçlamasıyla hazırladığı iddianameyi, 12 Şubat 1998’de tamamladı.

Erdoğan, 1 yıldan 3 yıla kadar mahpus istemiyle yargılanmaya 31 Mart’ta başlandı. Dava 21 Nisan’da, Erdoğan’ın hakkında sav edilen cürmü işlediği istikametinde sonuçlandı. Erdoğan, 1 yıl mahpus ve 860 bin TL ağır para cezasına çarptırıldı. Fakat duruşmadaki hali göz önünde bulundurularak cezası 10 ay mahpus ve 176 bin 666 lira  para cezasına çevrildi.

Erdoğan, 3 Haziran’da açıklanan gerekçeli karara nazaran, “Siirt’te yaptığı konuşma, dindar ve dindar olmayan kesitler ortasındaki gerginliği canlı tutmaya çalışıyordu”. Erdoğan, “Bunları inanç birliği niyetiyle söyledim; benim referansım İslam’dır” açıklaması yapsa da, inandırıcı bulunmadı. Kararda yer alan “cezanın ertelenmesine yer olmadığı” ibaresine karşı olarak oy çokluğu için Yargıtay’a başvurma hakkını kullandı. Mahkemenin verdiği kararı, 23 Eylül’de, Yargıtay 8. Ceza Dairesi, teğe karşı dört oyla onaylandı. Bu kararın akabinde Erdoğan’a siyasi yasak getirildi; artık bir partiyle yahut bağımsız olarak seçimlere katılamayacaktı. O periyoda ilişkin Hürriyet Gazetesinin attığı şu manşet Türk medya tarihinin akıllara kazınan tabirlerinden biri olacaktı:
“Tayyip’e şok ceza – Muhtar bile olamaz”.

Ceza infaz yasası gereği mahpus cezası 4 ay 10 güne indirildi. Çeşitli ertelemelerden geçen cezanın akabinde, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı misyonunu bıraktı. 26 Mart 1999’da cezasını çekmek üzere Kırklareli, Pınarhisar’daki Pınarhisar Cezaevi’ne girdi. 24 Temmuz 1999’da ise, tahliye edildi.

Yasaklı devrinde Erdoğan

Anayasa Mahkemesi’nin, Fazilet Partisi’nin daimi olarak kapatmasının üzerinden çok vakit geçmemişti ki, bağımsız kalan milletvekilleri, yeni parti kurma çalışmalarını başlattı. Kendilerini “gelenekçiler” ve “yenilikçiler” olarak isimlendirdikleri iki koldan yürüttüler bu süreci.

“Milli Görüşçü” olarak isimlendirilen taraf, 20 Temmuz 2001’de, Recai Kutan’ın başkanlığında Saadet Partisi’ni; “değişimci” taraf ise, 14 Ağustos 2001’de, Recep Tayyip Erdoğan liderliğinde Adalet ve Kalkınma Partisi’ni kurdu. Erdoğan, birebir vakitte partinin genel başkanlığına da seçildi.

“Biz ulusal görüş gömleğini çıkardık” demişti Erdoğan ve kullanılan bu ibare, muhafazakarların büyük yansısını çekmişti. Bir yandan da sistemli bir çalışma içindeydiler. Yakında seçim vardı ve hazırlıklıydılar. 3 Kasım 2002’de düzenlenen seçimlerde Ak Parti yüzde 34,29 oy oranı ile birinci parti oldu.

Parti bu muvaffakiyetleri gösterirken, Erdoğan, siyasi bakımdan yasaklı olduğundan seçimlere katılamadı; milletvekili olamamıştı. 58. Hükümet, Abdullah Gül başkanlığında kuruldu.

Erdoğan, damarlarında akan kanda dahi siyasetin varlığını hissediyor olmalıydı. Duyduğu üzüntüyü içinde tutup, tekrar siyasi haklarına ulaşmanın yollarını arıyordu.

Siyasi yasağının kaldırılması için TBMM’ye yasa teklifi sunuldu. Aslında bu yasa değişikliği oy çokluğu ile kabul edilmişti, fakat periyodun Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer, tasarının, “özenle, somut ve kişisel” olduğu gerekçesiyle veto etti. Bir müddet ortadan sonra, yasa değiştirilmeden tekrar oylamaya sunuldu; meclis tekrar oy çoğunluğu ile kabul etti. Bu kere, Ahmet Necdet Sezer de onayladı. Erdoğan’ın milletvekili olmaması için artık hiçbir pürüz yoktu ve sağlam adımlarla ilerleyeceği yolunda daha elde edeceği çok muvaffakiyet vardı. Bu şimdi başlangıçtı.

Tıpkı periyotta, seçimlerde Siirt Milletvekili seçilen Fadıl Akgündüz’ün milletvekilliğinin düşürülmesi, Erdoğan’a ani ve yeni bir kapı açtı. Siirt’teki seçimlerin tekrar yapılmasına karar verildi. AKP’nin birinci sıradaki adayı Mervan Gül adaylıktan çekildi ve Erdoğan, partinin birinci adayı olarak aldığı yüzde 85 oy oranı ile Siirt seçimlerini kazandı.

Başbakan Recep Tayyip Erdoğan

Erdoğan, artık milletvekiliydi. Tüm gençliği boyunca hayalini kurduğu birçok şey için kuvvetli yollardan geçmiş olsa da, birinci değerli adımı atmıştı.

Sonrası Erdoğan için fazla süratli ve muvaffakiyet doluydu. Abdullah Gül, Erdoğan’ın milletvekili seçilmesinin akabinde, Cumhurbaşkanı Sezer’e, istifasını sundu. İstifası onaylanan Gül’ün akabinde, Cumhurbaşkanlığından aldığı misyonla, Erdoğan, genel seçimlerden yaklaşık 3 ay sonra, 59. Hükümeti kurdu.

Türkiye Cumhuriyeti çatısı altında yaşayan, kendisini destekleyen ya da desteklemeyen her bireyin sorumluluğunu taşıyordu ve aşikâr ki bu sorumluluğu daha uzun yıllar taşıyacaktı. Ak Parti, 22 Temmuz 2007’de yapılan 23. Devir Milletvekili Seçimlerinde, aldığı yüzde 46,6 oy oranı ile milletvekili sayısını 341’e çıkardı. Bu tıpkı vakitte Erdoğan’ın ikinci sefer başkanlık koltuğunu hak ettiği manasına da geliyordu. Birebir durum çoğalarak üçüncü defa de tekrarlanacaktı.

12 Haziran 2011’de gerçekleştirilen 24. Devir Milletvekili Seçimlerinde, Adalet ve Kalkınma Partisi, aldığı yüzde 49,83 oy oranı ve 327 milletvekili ile Erdoğan’a üçüncü kere hükümet kurma yetkisini kazandırdı.

Başkanlık sürecinde alt yapı çalışmaları

Bilhassa İstanbul’dan yola çıkarak söylenebilir ki, ülkenin en büyük problemleri ortasında birinci sıralarda alt yapı ve ulaşım gelmekteydi. Bu sebeple Erdoğan, başkanlığı sürecinde en çok eğilimi bu iki hususa gösterecekti.

2003 yılı sonunda düzenlenen bilgilere nazaran ülke genelinde bölünmüş devlet ve vilayet yollarının toplam uzunluğu 4,387 km, otoyollar 1,714 km iken, 2013’e gelindiğinde bu datalar, sırasıyla 20,807 km ve 2,244 km olarak kayıtlara geçecekti. Erdoğan, devletin idaresinde bulunduğu mühlet içerisinde, 2014 yılı prestijiyle 471 km’lik bölünmüş devlet ve vilayet yolu inşası gerçekleştirecekti.

Örnekleyecek olursak, 1993’te üretimine başlanan Bolu Dağı Tüneli ve 2000’de başlanan Nefise Akçelik Tüneli, 2007’de tamamlandı. 2003-2014 ortasında, devlet ve vilayet yollarında 41,2 km uzunluğunda 84 tek tüp tünel, 86,9 km uzunluğunda 46 çift tüp tünel, otoyollarda 1 km uzunluğunda tek tüp tünel ve 21,1 km uzunluğunda 12 çift tüp tünel açıldı. Tüm yollarda ise, toplam 64,3 km uzunluğunda 151 tek tüp ve 135,8 km uzunluğunda 75 çift tüp tünel hizmete sokuldu.

2004’te, Türkiye’nin birinci deniz altı tüneli olan Maramaray’ın inşası başladı. İstanbul Boğazından geçen Marmaray, 2013’te tamamlandı. 2011’de Avrasya Tüneli ve Konak Tüneli’nin temelleri atıldı. Konak Tüneli, 24 Mayıs 2015’te açılırken, Avrasya Tüneli 20 Aralık 2016’da hizmete girdi. Bu iki tünel Türkiye’nin hayal projelerinin birinci eserleriydi.

Birinci çizgisi 2009’da Ankara-Eskişehir ortasında açılan Yüksek Süratli Tren, daha sonra birçok ile yayıldı.

2013’te İstanbul Boğazı üzerine üçüncü köprü olarak konumlandırılan Yavuz Sultan Selim Köprüsü’nün üretimine başlandı ve 26 Ağustos 2016’da köprü açıldı.

2002’de 25 olarak kaydedilen havalimanı sayısı, Erdoğan sürecindeki çalışmalarla 52’ye ulaştı. İstanbul’daki üçüncü havalimanı inşası ise, 2014’te başladı. Şimdilerde ise İstanbul 3. havalimanın, 29 Ekim 2018’de faaliyete geçmesi bekleniyor.

Erdoğan, Mart 2014 prestijiyle 18’i hidroelektrik santral olmak üzere, 268 baraj inşasına imza attı. Ayrıyeten, 138 farklı yerleşim ünitesinde kentsel dönüşüm ile TOKİ öncülüğünde toplu konutlar yapıldı.

Eğitim süreci

En son 2002’de 11.3 milyar TL olarak kaydedilen eğitime ayrılan bütçe, Erdoğan süreci ile 2014’te, 78.5 milyar TL’ye ulaştı.

İdare sürecinde birçok başarılı proje oldu. Birincisi, 2003’te UNICEF işbirliği ile başlatılan “Haydi Kızlar Okula” kampanyasıydı. Kızların okula gitmesini, eğitim düzeyindeki eşitsizliği noktalamayı amaçlayan bu projenin yürüttüğü kampanya sayesinde, 2002’de yüzde 87 olarak kaydedilen kız çocuğu okullaşma oranı, yüzde 96’lara kadar yükseldi. Bu Cumhuriyet tarihi için rekor bir sayıydı…

Bir ülkenin refah düzeyi kuşkusuz eğitim düzeyi ile paralel seyrediyordu ve eğitimin son durağı üniversitelerdi. 2003’te 70 olarak kaydedilen üniversite sayısı birinci 5 yılda 130’u geçmişti bile. Ülkenin 81 ilinin her birinde en az 1 üniversite oldu.

Yalnızca okul açmakla bitmiyordu şüphesiz; bir de içinde yürütülen sistem ismine bir şeyler yapılmalıydı. 2010’da başlatılan Fatih Projesi kapsamında çeşitli okullarda birtakım sınıflara akıllı tahta koyarak işe başlandı. Teknolojinin nimetlerinden faydalanmak gerekiyordu doğal. Çocuklara da tablet bilgisayar dağıtımı başlatıldı.

Sonra 2012-2013 eğitim-öğretim yılından itibaren 4+4+4 eğitim sistemiyle 8 yıllık mecburî eğitim, 12 yıllık mecburî kademeli eğitime çevrildi. Başta çok karşı çıkanlar, olmaz diyenler olsa da, çocuk dediğin bir genç ağaç, eğilmeyi bekliyordu. Artısıyla, eksisiyle aslında bu sistem, eğitimin beşere zorunluluğunu vurguluyordu. Zira ne değişiktir ki, insan dediğin varlık, zarurî kılınmayan şeylerin pek heveslisi olmayabiliyordu…

Ekonomik süreç

Ülkede, Ak Parti periyodundan evvel en son “Kara Çarşamba” olarak da bilinen 2001 Türkiye ekonomik krizi yaşanmıştı. Bu kriz, ülkenin beklenmedik ölçüde ekonomik daralmasıyla sonuçlandı. Dövizdeki yüksek artışa bankacılık sisteminin açmaza girmesi eklenmiş devlet büyük bir mali yükü sırtlanmak zorunda bırakılmıştı.

Bir algı var beşerde; güçlü daima varlıklı, yoksul daima yoksul. Uzun adam, nasıl olmuştu da insanların umudu oluvermişti. Yeni her vakit uygundur mottosunun eseri müydü bu? 2003’te Erdoğan ülkenin Başbakanı olduğunda, yeninin her vakit uygun olduğunu kanıtlayan o can gelmişti güya. Tahminen de karşılıklı itimadın getirisi dört koldan yapacaklarına odaklanan Erdoğan, 2003’ten 2009’a iktisatta büyük bir büyüme sağlamayı başarmıştı. Sayısal datalara nazaran bakarsak, bu yıllar ortasında Türkiye’nin GSMH’si, dünya toplamının yüzde 1,11’inden, yüzde 1,3’sine yükseldi. Bu süreçte, Türkiye edindiği oranla, AB ülkeleri ortasında en düzgün performansı yakalamıştı. Ayrıyeten bu müddet zarfında, Türkiye’nin Memleketler arası Para Fonu’na olan borcu da bitirildi. Ve dahi Türkiye İMF olarak bilinen bu yapıya borç verebilecek ülkelerden biri olmuştu…

Bu muvaffakiyet, Cumhuriyet’in kurulduğu vakitten bu yana edinilmiş en büyük başarılardan biriydi. Siyasi istikrar sağlandı, iktisat güçlendi ve hasebiyle toplumsal refah düzeyi yükseldi. Uzun Adam, bu işi başarmıştı. Dönüp çocukluğunda köşede soğuk su satan Recep Tayyip’e teşekkür ediyor muydu sanki?

Çıkışlar kadar inişler de beşerler içindi. Memleketler arası krizi takiben 2008’in son çeyreğinde, bir sakinlik başladı. Babalarınızdan sizin kulaklarınıza da yer etmiştir kesinlikle; kemerleri sıkma vaktiydi. Sakinlik, 1 yıl sürdü. Türk iktisadında önemli bir küçülmeye sebep olmuştu. İşsizlik oranı, yüzde 10’dan, yüzde 14’e yükseldi. Global bir ekonomik krizin tesirleri Türkiye’de de kendini hissettirmiş lakin Türkiye güçlü ekonomik yaklaşımdan verilmeyen ödünler sayesinde bu krizi, tabir yerindeyse, ufak sıyrıklarla atlatmıştı. O periyot Erdoğan, bu global ekonomik krizin Türkiye’yi teğet geçeceğini söylemiş ve o denli de olmuştu.

Ülkede işler yine düzelmeye başlamış; 2010 ve 2011 GSYH, yüzde 9 ve yüzde 8’den daha fazla büyüme göstermişti. Türkiye’yi, Çin’den sonra dünyada en fazla büyüme gösteren ikinci ülke pozisyonuna yükseltti. Bu büyüme, işsizlik oranının da, krizden evvelki düzeylere düşmesini sağladı.

2011’de, cari süreçler açığı yüzde 10’luk oranla tarihinin en yüksek noktasına ulaştı; dünya rekoru kırmıştı. Türk Lirasının pahası de, çok sermaye girişinden etkilenerek yükseldi. Ak Parti, “Ekonomiyi yine dengeleme” başlığı altında bir ahenk operasyonuna karar verdi. Bu proje tesirini şu sayılarla gösterdi: Bütçedeki eğitim hissesi 2002’de yüzde 10 iken 2011’de yüzde 15’e yükseldi. Sıhhat hissesi da yüzde 2.6’dan, yüzde 5.8’e yükseldi. Bu vakit zarfında GSYH reelde yüzde 50’den fazla yükseldiği için eğitim ve sıhhat harcamalarının gerçek artışı, GSYH içindeki hisse artışlarından daha fazla olmuştu.

PKK probleminde tahlil süreci

Hükümet Erdoğan devrini yaşıyordu ve Türkiye çeyrek asırdır süren bir PKK cehenneminin içindeydi. Resmi sayılar, 40 binden fazla insanın hayatını kaybettiğini gösteriyordu. Hükümet, 2009’da, bu sorunu çözmek için adım olacak bir plan duyurdu. Avrupa Birliği de bu tahlil sürecini destekliyordu. Tüm medya yayınları ve siyasi kampanyalarda Kürtçe kullanıma müsaade verildi. Bunun yanı sıra daha evvelce Türkçe isimlerle değiştirilen kent ve kasabaların Kürtçe isimleri hakkında yapılandırma kararı da alındı. Ayrıyeten çıkarılan yasa ile silah bırakan PKK üyelerinin konuta dönüşleri ve toplumsal yaşama katılmaları konusunda gerekli önlemler alınacak ve takviye verilecekti.

Erdoğan tahlil sürecini “Türkiye’nin gelişmesine, büyümesine pürüz olan kronik meseleleri çözmek için cesaretli bir adım attık” formunda açıkladı.

Fakat Ak Parti hükümetinin attığı bu bahadır yürekli adıma sırtını terör örgütüne ve oluşumlarına dayamış olan kelamda Kürt siyasetçileri mukabelede bulunmadıkları üzere, sürecin bozulması için de ellerinden gelen her türlü makûs senaryoyu da ortaya koymuşlardı. Ve bu sürecin sonunda 6-8 Ekim olayları olarak Türk siyaset tarihinde anılacak elim olaylarda gencecik insanlarımız terör örgüü elemanlarınca katledildi. Yasin Börü, Kürt halkına yardım dağıtırken teröristler tarafından katledilmiş, başı taşla ezilerek öldürülmüştü. Sırtını teröre dayayan kelamda Kürt siyaseti “Halka karşın halk için” siyaset yapmaya devam ediyordu…

17 Aralık Fetö’nün yargıya darbe teşebbüsü

17 Aralık 2013’te FETÖ mensubu olduğu sonradan ortaya çıkacak olan devrin Cumhuriyet Savcısı Celal Kara ve İstanbul Emniyet Müdürlüğü Organize Hatalarla Çaba ve Mali Şube Müdürlüğü takımları bir soruşturma başlattı. Soruşturma kapsamında, iş adamları, bürokratlar, kamu vazifelileri ve 61. Hükümet kabine üyesi üç bakanın da isminin olduğu 47 kişi, “rüşvet, vazifesi berbata kullanma, ihaleye fesat karıştırma ve kaçakçılık” cürümleri teziyle gözaltına alındı.

Olayın akabinde soruşturmayı yürüten savcılar, isimli kolluk amirleri ve memurlarının bir kısmının vazife yerleri İç İşleri Bakanlığı tarafından değiştirildi. Ortalarında misyondan alınanlar da oldu. Erdoğan,bu soruşturmayı hükümetine karşı yapılmış bir darbe teşebbüsü olarak niteliyordu. Ve sonuçlarına bakıldığında da bu tesbitin hakikat olduğu ortaya çıkacaktı.

Akabinde Fetö’ye bağlı dershanelerin kapatılması istikametindeki teşebbüsler ile durum güzelce kızıştı. 3 bakanın 17 Aralık soruşturmasından sonra istifasını vermesinin akabinde Ak Parti ve Fetö ortasında açık bir çatışma süreci de başlamıştı.

Erdoğan, bu süreci, “Türkiye içi ve dışındaki karanlık çevrelerin oyunları” olarak değerlendiriyordu. Bugün durumun vahameti düşünüldüğünden daha da berbata ilerleyecek, ülke birkaç yıl sonra 15 Temmuz kanlı darbe teşebbüsünü de yaşayacaktı…

Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan

Türkiye Cumhuriyeti 11. Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, misyonuna 2007 Türkiye Cumhurbaşkanlığı Seçiminde gelmişti. 2014’te vazife müddeti dolan Gül’ün akabinde seçimin tekrar yapılması gerekiyordu. 2007 Türkiye Anayasa Değişikliği Referandumu gereği birinci kere Cumhurbaşkanı, halk tarafından, direkt seçilecekti.

Seçimin birinci çeşidi 10 Ağustos’ta yapılacaktı. CHP ve MHP, çatı adayı olarak Ekmeleddin İhsanoğlu’nu gösterirken, HDP de Selahattin Demirtaş’ı belirledi. Periyodun Ak Parti Genel Lider Yardımcısı ve Eski TBMM Lideri Mehmet Ali Şahin, bütün Ak Parti’li milletvekillerinin imzasıyla, adaylarının Recep Tayyip Erdoğan olduğunu açıkladı.

Artık hummalı bir seçim süreci başlamıştı. Logolar, sloganlar, mitingler… Erdoğan’ın seçim kampanyası için hazırlanan slogan, “Milletin Adamı Erdoğan”dı.

Seçim sonuçları açıklandığında bu bir devranın de resmi olarak başlangıcıydı artık. Erdoğan aldığı yüzde 51,79 oy oranıyla Türkiye Cumhurbaşkanı oldu. 28 Ağustos 2014’te yeminini etti ve misyonuna başladı.

Sonraki gün ise, boşalan Başbakanlık koltuğuna Ahmet Davutoğlu oturdu. Yeni bir isim, yeni başlangıçlar… Artık Uzun Adam’ın yoğurt yiyişinin sahnesiydi. Erdoğan, kalbinde çocukluğunun izleri ile birinci adımını attı…

Birinci adımlar

Bu icraatlardan birinci olarak dikkat çeken Cumhurbaşkanlığı Külliyesi olarak adlandırlan yeni idare binası olmuştu. Birçok tenkit okunun gayesinde bulunan bu inşaat, her şeye karşın tamamlandı.

Külliye, başta ülkenin başbakanları için yeni bir merkez olarak tasarlanmıştı. Fakat Cumhurbaşkanlığı vazifesine başladıktan sonra Erdoğan, Külliye’nin Çankaya Köşkü yerine yeni merkez olarak kullanılacağını duyurdu. Çankaya Köşkü ise, yeni başbakanlık merkezi olacaktı. Bu tarihi bir değişiklikti. Zira Çankaya Köşkü, ülke kurulduğundan bu yana Cumhurbaşkanları için sembolik bir merkezdi. Fakat artık değişim vaktiydi. Artık yeni Türkiye adımlarının atılma vaktiydi…

Erdoğan, 29 Ekim 2014’te Türkiye Cumhuriyet’in 91. Kuruluş yıl dönümünü anmak için düzenlenen Cumhuriyet Bayramı resepsiyonunu yeni Cumhurbaşkanlığı Külliyesi’nde yaparak açılışı resmen gerçekleştirmek istemişti. Lakin kimi davetlilerin aktifliği boykot edeceğini duyurması ve Ermenek maden kazasının olması sebebiyle resepsiyon iptal edildi.

Erdoğan ve Davutoğlu ortasında gerginlik savları

Kamuoyunda Başbakan Davutoğlu ve Erdoğan ortasında gerginlik haberleri baş göstermişti. Sebebi ise, Ocak 2015’te Başbakan Davutoğlu tarafından hayata geçirilemeyen “şeffaflık paketi” ve 17 Aralık Yolsuzluk soruşturmasında ismi geçen 4 bakanın ulu divana gönderilmesi konuları olarak gösteriliyordu.

4 Mayıs’ta Erdoğan ve Davutoğlu görüştü. Kısa bir mühlet sonra da AK Parti, fevkalâde kongre kararı aldı ve bu kongrede Davutoğlu, parti başkanlığına aday olmadı. Ardından Davutoğlu Başbakanlıktan çekildi ve yerine Binali Yıldırım getirildi.

15 Temmuz darbe teşebbüsü

Ve hepimizin yaşadığı endişe dolu o anlar…

15 Temmuz 2016’da TSK bünyesinde kendilerini “Yurtta Sulh Konseyi” olarak isimlendiren bir askeri cunta, askeri darbe teşebbüsünde bulundu. Tüm halk tek soluk, tek yürek ekran başına kitlendi ve sonrasında ülkesini korumak için sokaklara döküldü.

Aslında o gün de sıradan bir gün olarak başlamıştı ülkede. Boğaz Köprüsü trafiğe kapandığında, askerler tanklarla köprüdeydi. Bu bölümde kimsenin aklına “darbe”li sözcüklerin karşılığı gelmiyordu doğal. Meğer planlanan ve tüm gece yaşanacak olan tam olarak buydu. Sonrasında ülkede OHAL ilan edilmesinin kararlaştırılacağı süreci başlatan o gece yaşanmak üzereydi…

Sonic patlamalrın kulak tırmalayan sesleri, anlamsız konuşmalar, toplumsal medyada “Darbe mi var; bu köprünün hali nedir?” paylaşımları ortasında durum giderek ciddileşti ve rengini muhakkak etti. TRT binasının basılışı, Spiker Tijen Karaş’ın “Darbe Bildirisi”ni okuduğu o anda diken olmuştu tüylerimiz…

Tüm halk tetikte bekledi. Bir yandan da can havli aldı insanları… Erdoğan, CNN Türk’te telefon ile gerçekleştirdiği imajlı konuşmada Hande Fırat’ın moderatörlüğünü yaptığı yayında halka seslendi. Darbecilere hiçbir formda imkan tanınmayacağını tabir ederek halkı darbeye reaksiyon için sokağa çağırdı. Sonrası yüksek sesli bir direniş. Ülkenin dört bir yanında darbe zıddı protesto şovları başladı. 16 Temmuz sabahının birinci ışıklarında bu hain darbe teşebbüsü bastırıldı ve darbeci askerler, silahları ile teslim oldu. Geride şehitler, gözü yaşlı aileler, içi yanan bir ülke kaldı. Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın mukadderat arkadaşı, Ak Partinin reklam çalışmalarını yürüten Erol Olçok ve oğlu Abdullah Tayyip Olçok, Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın Başdanışmanı Mustafa Varank’ın ağabeyi İlhan Varank, çocukluğu ve gençliğini haksızca mahpuslara kaptırmış olan Halil Kantarcı ve daha birçok fidanımızı o gece şehit verdik. Onlarsız bir hayat yaşamaya mecbur bırakıldık…

Bu, insanın ülkesine karşı vefasızlığı, zalimliğiydi. Teröristbaşı Fetullah Gülen, Allah ve Peygamberimiz Hz. Muhammet’in ismini kullanarak inanç verdiği ve dahi kandırdığı koskoca bir ülkeyi, yürünen onca yolun akabinde sırtından bıçakladı. Darbe teşebbüsünün bastırılmasının akabinde Erdoğan, periyodun ABD Lideri Obama’ya, teröristbaşı Fetullah Gülen’in, terör örgütü başı sıfatıyla ülkeye iade edilmesi davetinde bulundu. Bundan sonraki süreçte bu terör örgütüne mensup her yapının da kararlılık ve acilen devlet kurumlarından temizleneceğini vurguladı…

Ülkemizi artık sancılı bir süreç bekliyordu. Öfkenin beyinde barınamayıp gözlerden fışkırttığı bu nahoşluk, 81 ilin en ücra köşelerine kadar sıçramıştı. Elbette berbat her yerde berbattı ve devam da edecekti. Bu öfke patlamasının döktüğü kanları, bombaların patlaması takip edecekti. Lakin nihayetinde Türklerin kalbinin birliği vardı her şeyin özünde. Bizi böylesine ayakta tutan koca bir tarihin getirisiydi. Dökülen kanlarımızın temsili bayrağımız, her hoşluğun örtüsüydü…

(Erdoğan, torunu Ahmet Akif’le Kur’an okurken)

Muvaffakiyetinin sırrı

Erdoğan, bir röportajında tüm bu süreci yönetişini, muvaffakiyetinin sırrını şöyle açıklamıştı: “Birincisi muvaffakiyete inanacaksınız, ikincisi bilgi, birikim çok kıymetli. Üçüncüsü bu alanda bir deneyim kazanmak. Dördüncüsü ve en değerlisi hangi işi yaparsanız yapın, onu takip edeceksiniz. Böylelikle neticeyi yakalayacaksınız”.

Toplumun pahalar silsilesi konusunda hayli dikkatli olan Erdoğan, bu bedeller ortasında bir tarih yazdığımızı da her platformda vurguluyordu. Bizi biz yapan bedeller konusundaki savunması ona önemli tartışmalar da getirse, sıkı sıkıya sarıldığı doğrulara sırtını dönmeyecekti aşikâr ki. Erdoğan, inanıyordu ki, bu millet her zorluğa göğüs gerecek, gerekirse bir ölecek, ancak bin defa küllerinden doğacaktı…

Erdoğan tekrar Genel Lider

16 Nisan 2017’de gerçekleşen referandumda halk oylaması ile kabul edilen Anayasa değişikliği ile Cumhurbaşkanı’nın partili olabilmesinin önü açıldı. 21 Mayıs 2017’de gerçekleştirilen 3. Fevkalâde Büyük Kongre’de, Erdoğan, kurucusu olduğu Ak Parti’nin Genel Başkanlığı’na tekrar seçildi…

Artık ise, ülke 24 Haziran’da yapılacak seçime odaklanmış durumdaydı. Ak Parti’nin MHP ile kurduğu Cumhur İttifakı’nın karşısında Saadet Partisi, Demokrat Parti ve GÜZEL Parti de CHP ile Millet İttifakı’nı kurdu. Muhalefet de birliğini oluşturduğuna nazaran artık sıra yaklaşan süreci beklemeye gelmişti ve beklerken yaşanacakları görmeye tabii…

Lider Erdoğan

Artık Başkanlık Sistemi devriydi. Şöyle ki, 2017 referandumunda kabul edilen anayasal değişiklikler, 24 Haziran seçimleriyle birlikte büsbütün yürürlüğe giriyordu. Yeni sisteme nazaran, Cumhurbaşkanı yürütmenin başı olacak; kararname yayınlayabilecek, erken seçim kararı alabilecek, bütçe hazırlayıp güvenlik siyasetlerine karar verebilecekti. Alışılmış parlementonun hazırlanan bu bütçeyi onaylaması kaidesiyle. Bu sistem, ülkedeki çift başlılığı ortadan kaldıracak ve istikrar gelecekti…

O denli de oldu. Erdoğan, sistemli çalışmasının karşılığını adım adım gösterdiği başarılarla almıştı. Artık ise bu başarıyı sağlam adımlarla ve kalbini sevgiden ayırmadan devam ettirme vaktiydi. 24 Haziran günü yapılan seçimlerin sonucunda halk kararını verdi ve Recep Tayyip Erdoğan, Türkiye Cumhuriyeti Lideri seçildi.

Bu kalpte ülkene büyük bir aşk taşımanın bir diğer söz ediş haliydi işte. Erdoğan’ın seçim sonuçları açıklandığında balkon konuşmasında geçirdiği üzere, bu seçimin galibi demokrasi, ulusal irade, 81 milyondu…

Geçmişin izlerinden aldığı şevk ve ülkesine duyduğu aşkla bir Recep Tayyip geçiyor bu dünyadan…

Uygun ki…

Damla Karakuş

[email protected]

Not: Biyografisini okumak istediğiniz şahısları lütfen bizimle paylaşın.

Instagram: biyografivekitap

(Visited 13 times, 1 visits today)
Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Bu web sitesi deneyiminizi geliştirmek için çerezleri kullanır. Bununla iyi olduğunuzu varsayacağız, ancak isterseniz vazgeçebilirsiniz. Kabul etmek Mesajları Oku