Haluk Levent kimdir? Biyografisi

0

Acemi Dergi Okurları, bu paylaşımımızda Haluk Levent kimdir?, Haluk Levent nereli?, Haluk Levent kaç yaşında?, Haluk Levent nerede oturuyor?, Haluk Levent evi nerede? , Haluk Levent Evli mi? , Haluk Levent Burçu ne? Haluk Levent Sevgilisi kim ? , Haluk Levent Telefon numarası , Haluk Levent twitter hesabı, Haluk Levent instagram hesabı gibi Haluk Levent ile ilgili geniş bir şekilde bilgileri siz kıymetli okurlarımıza vererek Haluk Levent ile ilgili birden çok bilgiyi sizlere aktaracağız.

AHBAP platformu başkanlığında yaptığı yardım ve paylaşımlarla gündemden hiç düşmeyen, paylaşmayı, çoğaltmayı hayat formu edinen Anadolu Rock Müzik Sanatkarı Haluk Levent’in hayat hikâyesidir…

2002 yılıydı. Liseye hazırlanıyordum. Konuta dönerken yerde bir kâğıt buldum. Üzerinde kargacık burgacık harflerle bir müziğin nakaratı yazılıydı:

“Bitip tükenmez sigaram

Ciğerim nefessiz kalmış

Her şey palavra olsa bile

En hoş aşk güç olanmış…”

Müzik yeniydi. Dönüp dönüp dinliyordum klipini. Birden bu türlü görünce de o kâğıdı alıp sakladım. Aşikâr ki bir kıssası vardı. Bir gün bunu nasılsa yazardım. Birkaç gün sonra Adana İstasyon Meydanı’nda bu müzik yükseliyordu. Kendimi bir anda Haluk Levent konserinin etrafında buldum. O vakit onu tanımıyordum. İkimiz de portakal çiçeklerinin kokusunu ezbere biliyorduk, hepsi bu. Artık ise, yanılgılarının yanında çocukluk hayalini kendine yol edinmiş bir adam var karşımızda. Çok şeyden pişman olmuş, yeterli bir insan olmak için çabalıyor. Anacığı bir gün alnından öpüp, ‘Seninle gurur duyuyorum” dediğine nazaran, kalben başarıyor olmalı…

O kâğıdı buluşumun üzerinden çok vakit geçmiş. Ben hiç farkında olmadan tüm müziklerini ezber etmişim. Müziklerini daima severek dinledim ve söyledim. Ancak sanırım onu en çok toplumsal medyada kendisiyle dalga geçerken sevdim. Daima müzikler söyle, sevgiyle uygunluklar yap, yanlışların yolundan dönsün hoş adam. Gün dönüyor, ömür şekilleniyor, hayat beşere neler getiriyor…

Ben, bir gün o kâğıdın kıssasını anlatacaktım, biliyordum. Her şeyin vaktini beklediği üzere, bu da beklemiş.

Yeterli ki…

Çocukluğu

Haluk, 26 Kasım 1968’de, Adana’da Yüreğir ilçesine bağlı Yamaçlı Mahallesi’nde, Sabriye ve Mesut Acil çiftinin dokuz çocuğundan sekizincisi olarak dünyaya geldi. Çok sonra kendisinin de tabir edeceği üzere Nusayri’lerdi; lakin Arap değillerdi.

Fakir bir ailenin içine doğmuştu. Lakin yıllar sonra bir gün kendisi fakirlere yardım ederken yoksulluğun tarifi ile çok daha derinden tanışınca çocukluğunu tekrar gözden geçirip şöyle diyecekti: “Bizim meskenin durumunda fakirdik; ancak o kadar da değildik…” Ekonomik olarak fakir; ancak toplumsal olarak varlıklı bir aileye doğduğunu düşünüyordu. Zira ağabeyi tahminen ilkokul mezunuydu; lakin Haluk için bir Ahmed Arif’ti. Şiirler yazıyordu. Sanatın canlı bir formda yaşadığı bir meskende nefes alıyordu. Evet fakirlerdi; ancak sanatın zenginliği yadsınamazdı. Meskenin içinde şiirler okunan, müzikler söylenen yarışlar yapıp alkış tuttukları anlar vardı. Şiirler, müzikler o büyürken ruhuna işliyordu. Haluk, keyifli bir çocuktu…

Mesut Beyefendi, Haluk’un anlatımı ile sevgisini göstermeyen klasik bir babaydı. Hoşgörülü bir adamdı birebir vakitte. Ancak 9 çocuktan kendisine kalan hangi vakitte babasını sahiden tanıyacağına da emin olamıyordu. Çocuktu ve vakit geçiyor, büyüyordu. Güya vakit yalnızca büyümek için geçiyordu. Sabriye Hanım da, kocasından artırdığı paralarla meskenine yetmeye çalışan, çocukları okusun diye canını dişine takan bir bayandı. O da tahminen sevgisini göstermekte pek düzgün değildi; ancak çocuklarının üzerindeki anneliğini hissettiriyordu…

Haluk’un çocukluk hayali yoksulluğun olmadığı bir dünyaydı. En azından kendi ülkesinde fakirlere yetişebilmeyi, yoksulluğa deva olabilmeyi istiyordu. Bu hususta çok çalışacağı, herkesi harekete geçireceği günler gelecekti…

Adana’da, çocukluğunda iz bırakmış, onun için en bedelli yerlerden biri Taş Köprüydü. O gölde arkadaşlarıyla karşıya kadar yüzme yarışı yaparlardı. Bir de onun çöplük olarak kullanıldığını hatırladığı, göle kadar çöp yığını o alan. Orayı yaşanır bir hale getirmek için en çok çalışanlardan biri Haluk’tu. Çok ağaç dikti.

Yıllar içinde o ağaçlar büyüyecek bir ormanlık alan oluşacaktı. Belediye, Haluk Levent ismine bir koruluk verdi: ‘Haluk Levent Koruluğu’. Haluk Levent, Adana’ya gittiğinde o korulukta dinlenmeyi, keyif yapmayı daima sevecek; portakal bahçelerinde en hoş müziklerini yazacaktı…

Eğitim hayatı

Haluk, ilkokula Sakıp Sabancı İlköğretim Okulu’nda başladı ve ortaokulu da burada bitirdi. Bu okulda 8 yıl geçirmişti. Yıllar sonra Ortaköy’de, Sakıp Sabancı’ya kitabını imzalarken, “Ben, Adana’da sizin isminizi taşıyan okulda okudum.” diyecek; Sabancı da okulun yapılış kıssasını paylaşacaktı.

Sabancı, Haluk’a “Yüreğir’deki mi?” diye sordu ve daha sonra anlatmaya başladı. “Orada aslında bizim okulumuz olmayacaktı. Önüme 3-5 seçenek getirdiler ve Adana’nın daima Kuzey bölgesinde, varlıklı ailelerin oturduğu yerlerdeki emlakı gösterdiler. Ancak ben senin oturduğun o semti seçtim. Zira yüreği dolu dolu gençlerin olacağını hissettim. Ve benim okulum orada olsun istedim.” Haluk, yıllar sonra bu anısını okulunun önünde anlatırken bir yandan da yanlışsız yerlerde bulunmuş olmanın güneşe bakan yüzünü yaşıyordu…

Lise eğitimini Adana Atatürk Lisesi’nde alan Haluk, üniversite hayatında uzun soluklu bir yaşama geçti. Çok defa üniversite kazandı ve kısa vakitli öğrenci olarak bulundu. Evet, üniversite imtihanlarını kazanıyordu; fakat çoğunlukla maddi imkânsızlıktan eğitiminde istikrarlı olamıyordu.

Birinci kazandığı okul, Karadeniz Teknik Üniversitesi Orman Mühendisliği Bölümü’ydü. Burada bir yıl okudu. İkinci üniversitesi Ankara Üniversitesi Bilgisayar Programcılığı oldu. Buraya da bir yıl devam etti. İkinci yılında Orta Doğu Teknik Üniversitesi Fizik Bölümü’nü kazandı. Burada da devam etmeyince Ankara Üniversitesi Muhasebe Bölümü’nü kazandı. Son olarak Bilkent Üniversitesi Lisan Öğretim’e kayıt yaptırdı…

Haluk Levent Yollarda

Haluk’un gençliği de, çocukluk yılları üzere geçim sorunu ile geçti. Babasının ilaçlarını borçlarla toparlamaya çalışıyordu. Gitarı daima elindeydi. O denli ki telleri koptuğunda parasızlıktan yaptıramadığı oluyordu…

Daima imtihanlara girip bir öbür üniversitenin öğrencisi olduğu bu yıllar içinde bir yandan da ticaretle uğraşıyordu.  Bu mevzuda epey başarısızdı. O denli ki biz onu tanımadan evvel tam manasıyla borç batağındaydı. Mehmet Sevecen Kazan isminde bir tefeciden aldığı 50 bin liralık borç başına keder oldu. 1989’da çekte tahribat hatası gerekçesiyle 9 ay 15 gün mühletle mahpusa girdi.

Başarısız bir ticaret geçmişini arkasında bırakıp Adana’dan ayrıldı. Kendini tam manasıyla yollara verdi. Elinde gitarı, birçok kentte dolaşıp müziklerini söyledi. Çocukluk hayali kalbinin bir köşesinde gittiği her yere onunla birlikte gitti. Yardım ettikçe dünyanın daha hoş bir yer olacağı düşünü hiç yitirmedi. Hatta bu müziklerle dolu seyahatinde çocuğu vakit insanlara yardımı dokunsun diye müzikler da söyledi. Gayretleri kimi vakit sonuç verdi, kimi vakit üzdü. Bu devir, Haluk’un hayatında pek çok şeyi tabir ediyordu. Yıllar sonra bugünü hayatının dönüm noktası olarak sayacaktı. Bu sürecin tecrübesini içeren birinci albümünün hazırlığına 1990’da başlamıştı. Sancılı vakitlerdi. Lakin o hiç vazgeçmedi…

Ve sonunda 1992’de, rotasını İstanbul’a çevirdi. Ortaköy’de pek çok barda çalıştı. Yolu bir gün Sinema Müziği Bestekarı olarak tanınan Yıldıray Gürgen ile kesişti. Ayrıyeten Serdar Öztop ve Akın Eldes üzere kaliteli müzisyenlerle de birinci albüm için çalışıyordu. Çok çalışıyordu. Çok sıkıntı geçen 3 yılın akabinde Temmuz 1993’te, Haluk Levent ismiyle birinci albümü ‘Yollarda’yıçıkardı.

Bu albüm, geçtiği yolların tüm izlerini taşıyordu…

Anadolu Rock Müziği’nin ikinci yükseliş devri

Haluk’un birinci albümü ‘Yollarda’, Anadolu Rock Müziği’nin – ortaya çıktığı 70’lerden sonra – ikinci yükseliş periyodunun birinci yapıtıydı. Yıllarca lisanlara pelesenk olacak müzikler bu albümdeydi. Ayrıyeten tekrar ‘Yollarda’ albümü ile birebir yıl Moğallar da, 20 yıldan sonra birinci albümünü çıkarmıştı.

Yollarda, yaklaşık 2 yüz bin sattı. Haluk Levent, Türkiye müzik piyasasına şiddetli bir seyahatten gelmiş; fakat burada uzun soluklu yeni bir yol açmıştı. Bu satış sayısı da bunun habercisiydi. Bu albüm, Haluk Levent’i tanıtmıştı. Sonrasında hayranları, onun yardımdan yardıma koşan, çocukluk hayalini gerçekleştirmek için çok çalışan yüzünü tanımaya başladı. Sayısız hayır konserine çıktı. Elde ettiği gelirlerle gereksinimi olan hastalar için diyaliz ve teneffüs makineleri aldı…

“Sevgisini bizden gizlerdi” dediği babasını da bu süreçte kaybetti. Haluk, babasının vefat haberini aldığında, Muğla konserinde sahnede 25 yaşında bir delikanlıydı. Ve bir 25 yıl daha geçtiğinde katıldığı programda şöyle diyecekti:

“Erken gitti diyebilirim. Tahminen artık onu bir 25 yıl daha yaşayabilirdim.”

Ekim 1995’te ikinci albümü ‘Bir Gece Vakti’ni çıkardığında satışı neredeyse bir milyonu yakalamıştı. 1996’nın sonunda da ‘Arkadaş’ ismini verdiği albümünü çıkardı. İşte bu albüm, tam manasıyla Anadolu Rock Müziği’nin müzikal manada en başarılı örneklerinden biriydi. Haluk da, Arkadaş albümü için şöyle diyordu:

“Bu albümle dünya standartlarını yakaladım.”


Akdeniz Akşamları

Yollarda albümündeki bütün müzikler ezber edilmişti. Fakat bir tanesi vardı ki, lisanlara pelesenk olacak vakti olmayan bir müziğe dönüşecekti. Gitarını kapan gençler aşkını bu müzikle ilan edecekti. Kıyıların müziğiydi Akdeniz Akşamları. Hatta yıllar sonra Akdeniz Akşamları için şöyle diyecekti Haluk:

“Akdeniz Akşamları, Çukurova beşerinin yaşanmışlığıdır. Adana, Mersin, İskenderun kıyılarının şarkısıdır…”

Haluk, onda iz bırakan ne varsa önüne ya da arkasına notalar döşüyordu. Her bir sözcük hisleri, yaşanmışlığı anlatıyordu…

Tekrar mahpus ve sonrası

Başarısız geçen ticaret hayatı peşini bırakmamıştı. On yıldır arkası sıra gelen bir ticari dava sebebiyle Ağustos 1997’de, 9 ay mahpus cezası aldı.

Haluk’un hayatında bir defa daha cezaevi devri açılmıştı. Asi ruhu ile üretmekten vazgeçmedi. Müziğini ve genç yaşının asiliğini temsil eden uzun saçları vardı. Akkuyu’da yapılması düşünülen Nükleer Santral Projesi’ni protesto şovlarına o da dahil oldu ve uzun saçlarını kesip gönderdi.

Bu süreç Haluk Levent’in müziği ismine da epey verimliydi. Cezaevine girmeden evvel oluşturduğu kayıtlarla ‘Mektup’ ismini verdiği bir albüm çıkardı. Bu Mektup, içeriden dışarıya yazılmıştı. Okuyanı çok oldu. Ona mektup yazanı da. Yüz binlerce mektup geldi. Kendi kendine kalmışlığın bir sonraki adımıyla da daha çok yazdı Haluk ve bir kitap doğdu. Birinci kitabına ‘Kedi Köprüsü’ ismini verdi. Çocukluğundan bu vakte kendisini, müziğini buluşunu anlatıyordu…

9 ay sonra mahpustan çıktığında yeni albümünü hazırlamak için çok az bir vakti vardı. Zira 18 ay sürecek askerlik vazifesini yerine getirmesi gerekiyordu. Müziğinden, hayranlarından uzaklaşacağı bu süreci de hissederek Eylül 1998’de çıkardığı albümüne ‘Yine Ayrılık’ ismini verdi ve askere gitti. Askerdeyken de daima müzik vardı. Haluk, askerdeyken daha evvel Türkiye’nin hiç gitmediği yerlerinde, bütün Doğu ve Güneydoğu Anadolu’da konserler verdi.

99 zelzelesinin akabinde ömrün çok güç yüzüyle karşılaştığımızda Haluk Levent, bu defa İzmit’te kurulan çadır kentlerde şahsen çalıştı, çadırlar kurdu. Ve doğal depremzedelere yardım sağlayacak konserler verdi. Çocukluk hayalini kalbinden hiç eksiltmeden gittiği her yere taşıyordu…

Tüm bunlarla birlikte askerlik sürecinden müsaade günlerinin tamamını yeniden stüdyoda çalışarak geçirmişti. 2000 yılı başlarken, milenyum çağına merhaba derken Haluk Levent, ‘www.leyla.com’ ismini verdiği albümünü çıkardı. Dijitalleşmeye başlayan dünyada hislerin da dijitalleşiyor oluşuna dökülmüş notaları vardı…

Şubat 2001’de ‘Kral Çıplak’, Ekim 2002’de ‘Bir Erkeğin Günlüğü’, Eylül 2004’te ‘Aç Pencereni’, Nisan 2005’te ‘Annemin Türküleri’ albümlerini çıkardı.

7 Nisan 2004’te, ‘Moritos’un Düşleri’ ismini verdiği ikinci kitabını yayımladı…

Cezaevi hususlarında devir dönem ismi geçmeye devam etti. Örneğin 2014’te, girdiği 800 bin lira borcu ödeyemediğinden 3 ay mahpus yatacaktı…

2006’da ‘Akşam Üstü’ albümünü çıkardı. Bu albümde yer verdiği ‘Elfida’ müziği kendisinin de en çok sevdiği müzikti ve onu söylemekten hiç vazgeçmeyecekti. 2010’da ‘Hacivat Karagöz’ albümünü çıkardı. Bu albüm sanalda dinlenme rekorları kırsa da, CD satışları pek yeterli değildi. Şubat 2014’te de ‘Dostane’ isminin verdiği albümünü çıkaran Haluk Levent, son olarak 2019’da, ‘Tam Bana Göre’ albümü ile hayranlarının karşısındaydı…

Yardımsever Rockçu Haluk Levent

Evet, ona bu türlü diyorlardı. Yol devam ediyordu; o, tüm seyahati boyunca müziğinden ve yardım etmekten vazgeçmiyordu…

Sanatında 15 yılı geride bırakmıştı. Yurt içinde ve yurt dışında yaklaşık on bin konser verdi. O, ülkemizin en çok konser veren sanatkarlarından biriydi. Bir konserinde 11 saat sahnede kalarak ismini silinmez harflerle müzik tarihine kazıdı.  Ona Yardımsever Rockcu diyorlardı. Zira Haluk Levent, bu konserlerin çok kıymetli bir kısmından para almamış, onun yerine gelirini gereksinimi olan hastalara bağışlamıştı.

Yoksulluk, onun yumuşak karnıydı. Lakin bunun yanında etraf sıkıntılarına karşı hassas oluşuyla da dikkat çekiyordu. Albümünde etraf şuuru aşılayan müzikler söyleyen Haluk Levent, Türkiye’de etrafa ziyan verdiği söylenen, düşünülen projeler aleyhine davalar açtı. Örneğin, Mersin’de, Kazanlı ilçesinde soylarının tükenmesi tehlikesiyle karşı karşıta gelinen Caretta Carettalar için protesto şovlarına katıldı.

(Neslin Yonanlar ve kızları Ela)

Haluk Levent evlendi

Kuşağın Yonanlar, “Edirne’de bir barda onu dinlediğimde tanıştık.” diye anlatıyordu Haluk ile tanışmasını. Ortalarında çok güçlü bir bağ vardı ve birbirlerini çok seviyorlardı. Kuşağın Yonanlar, Haluk Levent’in “Hani Benim Olacaktın”müziğinin klipinde de oynadı. Haluk’un cezaevinde olduğu devirde Kuşağın Yonanlar şunları söylemişti:

“Onu, açık görüş dışında göremiyordum. Klip sayesinde TV’de hasret gideriyor, ekranda sık sık görüyorum. Klipte beni şaşırtan sevgilimin saçları oldu. Kısa saçlı değildi. Ben Akkuyu’ya santral yapılmasını protesto için saçlarımı kestirince, o da bu türlü yapmış. Çok duygulandım.”

2004’te, Sultanahmet’te, Binbirdirek Sarnıcı’nda sade bir merasimle evlendiler. Erhan Aygün, Haluk’un şahitliğini üstlenirken, Neslin’in şahidi de Mahsun Kırmızıgül’dü. Bu evlilik, onlara ‘Ela’ ismini verdikleri bir kız çocuğu getirdi. Lakin evlilikleri pek yolunda gitmiyordu. Ela’nın geleceğini düşünerek boşanma sözcüğünü konutlarında geçirmekten vazgeçmişlerdi. Halbuki bu vazgeçiş değil, bir erteleyişti…

18 Aralık 2017’de, fikren ve ruhen anlaşamadıklarını belirterek mutabakatlı boşanmak için İstanbul Aile Mahkemesi’ne dilekçelerini verdiler. Bir gün sonra sabah saatlerinde hakim karşısına çıkan çiftin, boşanmasına karar verildi.

Elfida’nın öyküsü

Hayranlarını sorularını cevapladığı bir programda Haluk Levent’e, söylemekten en keyif aldığı müzik sorulduğunda iki müziğin ismini söylüyordu: Elfida ve Deniz Üstü Köpürür! 20 sene de geçse, yeniden sahnede en çok bu iki şarkıyı daima bir öbür severek söyleyeceğine emin hissediyordu. Bununla birlikte hayatının fon müziği sorulduğunda da, “Başka türlü bir şey benim istediğim…” diye söyleme başlamıştı…

Elfida, bir öbür müzikti sahiden; yaşıyordu. Haluk Levent, bu şarkıyı söylemeye başladığı periyottan bu yana üzerine çok konuşulmuş, Elfida’nın bir genç kız olduğu üzerine türlü şeyler yazılmıştı. Bunun üzerine Haluk Levent, 2006’da Akşam Üstü albümünde yer verdiği müziğin kıssasını Twitter hesabından 2017’de anlattı…

Elfida, aslında Beyzanur isminde küçük bir kızdı. Tanıştıklarında 4 yaşındaydı ve amansız bir hastalıkla uğraş ediyordu. Birlikte 4 yıl daha geçirebildiler. Haluk Levent, Beyzanur için Cerrahpaşa Tıp Fakültesi’ne gidiyor, tabipleriyle görüşüyordu. Bir gün tabipler: “Haluk Beyefendi, bu kızı gözden çıkarın.” Dedi. Bu cümle, Haluk’un yufka yüreğine kazındı adeta…

O gün hekimlerle görüşmede müzisyen arkadaşı Emrah Aydoğdu da, Haluk ile birlikteydi. Aydoğdu, “Gözden çıkarılan bayanın manası Osmanlıcada Elfida!”dedi. Hissettikleri duyguyu karşılayamazdı tahminen; lakin kavram olarak tabiplerin söylediği şeye uyuyordu. Haluk, Beyzanur’u o denli çok seviyordu ki, içine sığdıramadığı hisleriyle oturup Elfida müziğini yazdı. Aydoğdu ile birlikte kelamların üzerinden geçtiler. Ömer Faruk Güney, müziği ile katkıda bulundu. Haluk, Beyzanur’a son günlerinde daima ona kendisini anlatan şarkıyı söyledi. Küçük kız, Elfida’nın kendisi olduğunu hiç bilmedi…

Haluk, Bakırköy’de hastane işçisine bir konser vermişti. Beyzanur’a güzel baksınlar çok istiyordu. Onların gecesine katıldı. O gece, konutunda bir diğer yere kaldırılan Beyzanur, hayata gözlerini kapadı. Haluk, küçük Beyzanur’u kaybedişine çok üzüldü. Anne babasından rica etti: “Evet, kızımızı kaybettik. Lütfen bir çocuk daha yapın.”

Beyzanur’un babası, bir yıl sonra Haluk’a bir kızları olacağı haberini verdi. Haluk, “Adını Elfida koyun” dedi. Elfida, artık ablasından ona kalan sevgi dolu bir mirasla pırıl pırıl yaşayan, okuluna giden bir kız çocuğu…

Haluk müziğin kelamlarını irdeleyerek anlattığı kısımda şöyle diyordu:

O periyot de şirketlerim batmış, sözlerdeki “Omzumda iz bırakma yüküm dünyaya yakın” şunu söz etmek içindi: Ya zati dünya kadar batmışım, düşünceliyim, Beyzacığım ne olur bari sen gitme demek içindi. O sözlerdeki “Yüzyıllardır sarılmamış kolların” cümlesi, anne ve babası gece gündüz nöbetteydiler. Beyzanur’un kırılganlığından, hasta yatağından ötürü sarılamıyorlardı. Sahiden sarılabildiklerini görmedim. “Sisliydi kirpiklerin ve gözlerin yağmurlu” kelamları ise Beyzanur’un nitekim daima yağmurlu gözleri vardı hayata tutunmaya çalışan…”

Haluk, bu müzikte hiçbir ticari emel gütmediğini ise şöyle anlatıyordu:

“Bu şarkıyı o periyotlarda söylerken birçok kişi söyledi. Ben bu şarkıyı ticari emelle kullanmak ve vermek istemedim ve vermedim de. Bu diğer bir şeydi. Bir Akdeniz Akşamları faciası daha yaşamak istemiyordum. Biliyorsunuz Akdeniz Akşamları muazzam bir müziktir aslında. O periyodun bir hikayesidir lakin herkes okuya okuya artık içimizden gelmeyecek hale geldi. Elfida’nın o denli olmasını istemiyordum o çok özel bir müzikti lakin ben yurtdışındayken benim bilgim dahilinde olmadan Ankara’dan bir müzisyene verilmiş müzik. Çok üzüldüm ve kızdım. Ailesi beni aradı, çok özür diledim. Vermeme kararı aldık şarkıyı. Burada ailesinin de çok uğraşı oldu Beyzanur ile ilgili ve tekrar hayata döndürülmesiyle ilgili. Onların acılarını daima paylaşmaya çalıştım. Elhasıl Elfida’nın hikayesi bu. Öbür hiçbir hikayesi yok.

Net, düz, sade…”


İzmir’in dağlarında çiçekler açar

Referandum devriydi. Evet ya da Hayır diyecektik. Ve Haluk Levent’in seslendireceği İzmir Marşı işte buradan doğmuştu. Bunu bir röportajında şöyle anlatmıştı:

O süreçte insanlara bir seçme özgürlüğü verilmişti: Evet ya da Hayır. Lakin ‘Hayır’ diyen beşerler, tereddütsüz ve faal kimi çevrelerce neredeyse ‘Vatan Haini’ kıvamına getiriliyordu. Toplumsal medyada espri olarak, “Hayır seçeneğini niçin koyuyorsunuz? İnsanları neden vatan haini yapıyorsunuz? Yalnızca ‘evet’ deyin ve herkes gidip oyunu versin” yazdım. O devirde, -uygulanan siyasetten vazgeçilmeden evvelki süreçte- her iki sözden birisi, “Siz PKK ile FETÖ ile tıpkı çizgidesiniz. Onlar ‘Hayır’ diyor, siz de ‘Hayır’ diyorsunuz” oldu. Biz neredeyse bu ülkenin vatan hainleri kıvamına getirildik. Her, geriye Türk bayrağı asan, her geriye cumhurbaşkanlığı forsu asan vatansever olurken bizler o bayraktan mahrum, o bayrağın düşmanı kabul edildik. Niçin? Zira biz ‘Hayır’ diyorduk. Çok içerledim bu duruma.”

Haluk Levent, 20 yıldır okuduğu şiirleri bir albüme koyacaktı. Zati İzmir Marşı’nın içindeki şiiri de Çanakkale Şehitleri için verecekti. Dedesini hatırladı. Üç kardeşiyle birlikte 14 yıl boyunca savaşa gitmişler; Çanakkale’de, Sakarya’da, Yemen’de savaşmışlardı. Haluk, hummalı bir araştırmaya başladı. Genelkurmaya kadar gitti. Dedesinin en küçük kardeşinin İstiklal Madalyası aldığı bilgisine ulaştı. Öbür kayıtlara çok sıkıntı ulaşmış, bazılarına hiç ulaşamamıştı…

Dedesinin ağabeyi Ahmet Gani, kardeşlerinin gözü önünde şehit olmuş, öbür dedesi 40 yıl bedeninde savaştan hatıra bir kurşunla yaşamıştı…

“Biz bu ülkenin kurucularının torunlarıyız. Benim dedem bu ülkenin toprakları için savaştı. Neden ben seçme özgürlüğüm olan bir kelimeyi seçecek olduğum için vatan haini olayım?” diyordu. İşte İzmir Marşı bu türlü doğdu.

Klip, Bakırköy Leyla Gencer Sanat Merkezi’nde çekildi. Haluk Levent, İzmir Marşı’nın klipini 17 Mart akşamı dedesi ve kardeşlerine adayarak internette yayınladı. Klipin yayına girdiği gün Haluk Levent, Zürich’e gidiyordu. Uçağa girdiğinde bir andan alkışlar duyulmaya başlandı. Hissettiği duygu çok karmaşıktı. Üzülmüştü de.

“O an üzüldüm. Ne kadar gereksinimimiz varmış bu türlü bir şeye… Ne hale gelmişiz! Bu ülke bunu hak etmemişti! İnsanların kanılarını özgürce tabir ettiği, Cumhuriyet sisteminin sürdüğü, dış bağlantılarda komşularla sorun yaşanmadığı, bilimsel ve teknolojik manada batıya dönük, yerelde etnik gelenekselci; lakin çağdaş dünyaya hiç kapanmamış bir ülke hayal ediyorum.” diyordu.

İzmir Marşı, o günden sonra daima coşkuyla söylendi…

(Haluk Levent, takipçisi Ziynet’in kavalyesi oldu.)

Toplumsal medyada Haluk Levent

Haluk Levent, kendi gazetesini oluşturmanın vaktinin geldiğini düşündüğünde toplumsal medya hesaplarını kullanmaya başladı. “Ben burada 20 yıllık dinleyicilerime kendimi anlatmaya çalıştım.” diyordu.

Bir anda toplumsal medyayı çok faal kullanan ünlülerden biri oldu. “Biz, seni hiç bu türlü bilmiyorduk” diyenler de oldu, “Seni esasen bu türlü tanımıştık” diyenler de. Bu mecrayı birebir vakitte tekrar yeterlilikleri için de kullandı. Bununla birlikte hayranlarıyla da ortasındaki perdeyi epeyce inceltmişti. Onlara karşılık vermekle kalmıyor, yeri geliyor isteklerine de karşılık verebiliyordu. Onlardan bir adedinde tekrar kısa müddette trend topic olmuştu…

Her şey Ziynet isminde bir takipçisinin Haluk Levent’e attığı ve atmaya daima devam ettiği iletilerle başladı. Şöyle diyordu iletilerden birinde:

“Abi, Cuma günü mezuniyet var. Benim hala umudum var. Kavalyem olursun bence.”

Haluk Levent ise şöyle yanıt verdi:

“Aylardır yazıyorsun. Kelam kız! Cuma müsait olursam kavalyen olacağım.”

Ve evet, Cuma akşamı Ziynet’in kolunda mezuniyeti için kavalyesi Haluk Levent vardı…

Gecenin fotoğraflarını toplumsal medya hesabından da paylaştı. Haluk Levent, bir köprü kurmuş, kalplere dokunmaya devam ediyordu…

AHBAP kuruldu

Katıldığı bir programda şöyle diyordu:

“Küçükken ne yapmak istiyorsunuz sorusuna büyüyünce ülkemde kaç tane fakir varsa onlar için gayret edeceğim. Yoksul çocuklara yardım edeceğim. Hastalara yardım edeceğim diyen milyonlarca çocuk var şu anda. Lakin büyüyorlar ve klasik çarka giriyorlar. Biz yalnızca hayallerimizi söyleyip vicdanımızı rahatlatıyoruz. Ben vicdanımı rahatlatmak istemedim; ben hayallerimi yaşamak istedim. AHBAP bu nedenle AHBAP oldu ve şu anki hayat biçimim bu nedenle oturdu. Ben hayallerimi yaşıyorum.”

AHBAP, tahminen de Haluk Levent’in tamamlanışıydı. 22 yaşında bir gençken Bursa’da, Küçükkumla’da elinde gitar çalarken, yol üzerinde bir babanın Bursa Hastanesi’nde yatan kızına, elinde gazete kupürü ile para toplamak için gezindiğini gördü. Onu durdurdu ve gitar çalmaya başladı. Beşerler para atmaya başlayınca bir hevesle 2-3 gün bu formda gezip para topladılar. Ancak kızı kurtaramadılar. Bu an genç Haluk’un hayatında bir kırılma noktasıydı ve tahminen de öyküde hayli öncesine gidildiğinde, AHBAP işte bu çatlaktan sızan ışıktan doğmuştu…

Bu işin Haluk Levent’in kalbinden yansıyan ışıklı yanıydı olağan. Toplumsal medyada da şöyle durumlar oluyordu. Bir gün yaptığı bir espri üzerine bir kız, “Parti kur, oy verelim abi!” demişti. “Referandumda birkaç sandıkta adım çıkınca parti kurmaya karar verdim. İsmini da AHBAP koyduk.” diye anlatıyordu.

Elbette AHBAP siyasi bir parti değildi. O, birinci twitter partisiydi. Haluk Levent, 16 Nisan 2017’de gerçekleşen referandum sonrasında toplumsal medyada, takipçileriyle istişare ederek “Anadolu Halk ve Barış Partisi” AHBAP’ı kurdu.

Kendi toplumsal medya hesabını kullanan AHBAP, 2 Mayıs’ta siyasi bir parti olmadıklarını, “Sevgili kamuoyuna ve tüm AHBAPlara duyuru” başlığında şöyle açıkladı:

“AHBAP, siyasi bir parti değildir. İsmindeki parti tarifi, hayatımızı güzelleştirmeye, bize paylaşmayı öğretmeye vakit bulamayan siyasi partilere nanik manası taşımaktadır. Genel Liderimiz Haluk Levent’in de başka tüm AHBAP üyelerinin de siyasi görüşleri kendilerini bağlar, AHBAP’a siyasi düğüm atılamaz. AHBAP; paylaşmak, yardımlaşmak ve tüm canlılara, tabiata hürmet gösterip, öğrenmek üzerine heyeti, şeffaf, şefkatli bir insanlık hareketidir. Ahbap, teşkilatında yer alan her birey, hem başka tüm AHABP’larıyla hem de toplumda tüm gereksinimi olanlarla yardımlaşmak, paylaşmak, öğrenmek, öğretmek, daha güzel beşerler olabilmek için var olur. Bu gayeleri şiar edinmeyen bireyler, kendilerine bizim ortamızda AHBAP bulamaz. AHBAP, detaylı açıklaması yakında paylaşılacak orijinal bir idare biçimi olan “SEVOKRATİK” sistemle yönetilecektir. Partide yükselmenin en değerli kriterleri; insanları, hayvanları, doğayı sevmek, gereksinimi olana yardım etmektir. Parti idaresi en paylaşımcı, yardımsever ve bilgili, kendini geliştirmeye açık AHBAPlar ortasından, tüm üyelerin katılacağı “Dijital Sevokratik” seçimlerle belirlenecektir. Faaliyetlerimiz ve hareket planımız da, önümüzdeki günlerde, parti teşkilatımız, üyelerimiz ve kamuoyuna duyurulmaya başlanacaktır. Tüm kendini AHBAPsız hissedenleri, bu yardımlaşma, paylaşım ve sevgi kainatına bizimle AHBAP olmaya davet ediyoruz.”

Ve bir buçuk ay geçmişti ki, 46 bin üyeye ulaştılar. Bu süreçte fakir insanların  konutlarını onardılar, muhtaçlık sahiplerine eşya aldılar. Hastaların yanında oldular. En kıymetlisi ilik nakli için donör kampanyası başlattılar. AHBAP artık 3 yıldır hayatımızda. Hala gereksinimi olanın yardımına koşmak için var gücüyle çalışıyor…

Annesini kaybetti

Haluk Levent’in annesi Sabriye Hanım, 3 Kasım 2019’da, yaşlılığa bağlı hastalıklar sebebiyle meskeninde hayata gözlerini kapadı. Acı haber ile sarsılan Haluk Levent, toplumsal medyada şu paylaşımı yaptı:

“Dün gece annemiz Sabriye’yi kaybettik. Bir müddet burada olamayacağım. Bu sayfayı Veli Sevinç yönetecek. Ahbaplar çalışmaya devam edecek, yarım kalan iş bırakmayacak. Yakında görüşürüz canlarım.”

Çocuk yanı çok sızlamıştı muhakkak ki. Ruhunu gezdirdiği portakal bahçelerinde koşup yorulmuş, dinleniyordu tahminen. Daha sonra katıldığı bir programda annesi için hislerini, pişmanlığını, sevgisini, hasretini şöyle söz ediyordu:

“Sevgili annem okumam için çok uğraştı, sabahlara kadar manavda karpuz sattı, o periyotlarda ona layık bir evlat olamadım. Onun o emeğini düşündükçe, vaktinde yaptığım hareketleri yanlışsız bulmuyorum… Ona çok şey borçluyum. Bir seferinde beni alnımdan öpüp ‘Seninle gurur duyuyorum oğlum’ demesi içimi rahatlattı.’’

Anacığının alnına bıraktığı öpücükten devam etti yaşamaya…

Bugün Haluk Levent

Bugün dünyaca bir virüse karşıyız. Onunla savaşıyoruz. Haluk Levent de, AHBAP ile birlikte elbette bu bahiste öylece duramazdı. Hepimizin konut karantinasına girdiği günlerde, 18 Mart’ta şu tweeti attı:

“Zor günlerden geçiyoruz. Şu anda AHBAP derneğinde 976 bin TL var. Maaşlar ve medikal alımı hariç bütün parayı 2 bin ailenin 2 aylık temel besin gereçleri için kullanacağız. 15 gün içinde işten çıkarılan bireyler, aileleri ismine müracaat yapabilir. Yarın müracaat adresi vereceğiz.”

Kuruluş maksadı paylaşmak, yardımlaşmak olan bir platform için şaşırtan değildi. Tekrar gündemde ismini koruyan isimlerden biri de olmuştu. Bu tweet uygun bir başlangıçtı. Lakin savaştığımız virüsün tehlike alanının genişliği düşünülürse, daha fazlasını yapmalıydı. Daha büyük bir yardım için 28 Mart’ta, bu sefer ünlülere, atletlere seslenen bir tweet attı:

“Oyuncusundan atletine, müzisyenine kadar tüm ünlü dostlarıma sesleniyorum! Ben sizlerden daha hayırsever değilim. Yalnızca daha koordineliyim. Gelin AHBAPları siz de kucaklayın. Gün dayanışma günüdür! Ferdî değil, daima birlikte hareket edelim. Sizi seviyoruz ve bekliyoruz.”

Ve evet, ünlüler bu çağrıyı karşılıksız bırakmadı…

Bir yandan gülümseten paylaşımlarına da devam etti. koronavirüsten sebep kestiği sakallarını öpücüklü bir pozla paylaşırken esprili lisanından uzaklaşmıyor, yeniden kendisiyle dalga geçiyordu:

“10 yıl sonra birinci sefer sakalsız. Gece bakmayın korkarsınız.”


Olağan yardımları bitmedi. İstanbul Eyüp Sultan Nişanca Aile Sıhhati Merkezi’nde Aile Tabibi Dr. Yavuz Kalaycı, Koronavirüse bağlı organ yetmezliği sebebiyle ömrünü yitirmiş ve geride iki kızını bırakmıştı. Fr. Kalaycı, anne ve babasını da 10 gün evvel yeniden tıpkı sebepten kaybetmişti. Son isteği ise, kalpte sızıydı. Meslektaşları, arkadaşlarının iletisini toplumsal medyada paylaştı:

“Kızlarım küçük, sahip çıkarsınız değil mi?”

Haluk Levent ve AHBAP, bu duruma kayıtsız kalamadı ve duyurusunu yaptı:

“Yavuz Kalaycı’nın eşi ve çocuklarıyla birlikteyim. Hepinizin ismine başsağlığında bulundum. Eşi ‘Yavuz’un sınıf arkadaşları daima yanımızda sağ olsunlar’ dedi. Bizler de bu iki kızımızın tahsil hayatları boyunca bursunu sağlayacağız. Ve artık bizim de kızlarımız onlar. Merak etmeyin.”

Haluk Levent, çocukluk hayalinin peşinden buralara kadar gelmişti. Seyahat uzun ve birçok vakit kendine kızdığı yanılgılarla doluydu; lakin dediği üzere âlâ insan olmak için de çabalıyordu. Bir yanını çocuk tutarak kalbini yeterliliğe açan, paylaşmayı, çoğalmayı ömür usulü biçimine getiren bir Haluk Levent geçiyor bu dünyadan…

Düzgün ki…

Damla Karakuş

[email protected]

Not:

Biyografisini okumak istediğiniz şahısları lütfen bizimle paylaşın.

Instagram:

(Visited 27 times, 1 visits today)
Cevap bırakın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.

Bu web sitesi deneyiminizi geliştirmek için çerezleri kullanır. Bununla iyi olduğunuzu varsayacağız, ancak isterseniz vazgeçebilirsiniz. Kabul etmek Mesajları Oku